برپا
فعلا خدانگهدار.
برپا به استواري ناباوري از من
كه در باورهايتان نه من
كه اندوه نمناك
خزنده اي بيش نيست
و به ياد
به تصور
حتي به رويا
هر جا كه پلنگي به كوه ميميرد
به يادش دارم اما
باور نميكنم
كو_بنده بر فراز گودال، هاي بيهيچ حجمي
گودال، هاي بيهيچ حتي مردار
و تنها داركوب فربه
بر فراز گودالي كه هيچ
حتي نه آن هيچ
كه آن هم كاش اگر بود...
بر پا به استواري ناشايستي از من
طوري كه من هميشه
از كودككاري لجآلودهاي كه هرچند از دورهاي خاطرات
لبخند ميزد هنوز
ناشايست
استوار.
و داركوب كه به گودالي پر باز كرده بود
به اندوه خاكآلودهاي نمناك
از چندين كرم
كه چندين بودنش را به ترديد
كه شايد هيچ نبود
كوبنده بر فراز گودال، هاي...
پرندهاي كه بيهيچ رويا
از عصرهاي تبآلوده اي كه باران باريد.
آنروز چند بار باران باريد
و پرنده را همه
رانندگان تبزده ظهر شهريور پر باران
قصابهاي فربه
در صراط هدايتي به صداقت
و پيرزنها
هاي پيرزنهاي عصر
بر ساحل جوبي از كفآب پيرجامههاي شب از هم بويناك
در محلههاي باستاني سمنان
همه ديدهاند
داركوبي را كه پر باز كرده بود
بر گسترانه باستاني
بر پا به استواري مضبوحانهاي از من.
از خيانت چيز ديگري آيا ميشود نوشت؟
